Schrijven naar waarheid – Column

Schrijven is schrappenOnze nieuwsbrief gaat het twaalfde jaar in. Altijd een column van mijn hand. Ik was er nooit verlegen mee. Nooit een seconde last van het befaamde ‘writer’s block’. Toen ik tien was, kreeg ik een dagboekje voor Sinterklaas. Groen, gecapitonneerd. Het had een gouden slotje. Alle blaadjes liggen los nu.
‘Lief dagboek,’ zo begon ik, ‘want zo hoorde dat’.
Het ging niet enkel over jongens, maar ook al over grote vragen. Een kind met een diep Godsbesef.

Achter mijn vaders preekstoel prijkte op de witgekalkte muur de woorden ‘God is Liefde’. Dat was op zondag.
Maar door de week belaagden de herinneringen aan de Oud Gereformeerde ‘predekingen’ en aan het kamp in de oorlog de lichtheid van zijn ziel.
Ook binnenin de kerk was het soms guur, niet in Kornhorn, wel in Hengelo, en naderhand ook in Den Helder.
Daar stonden wij, kinderen, elke dag schrap op de pedalen. Altijd tegenwind op weg naar school. Onvoorspelbaar, dicht bij zee.

Mijn moeders God was streng. Ze gaf de strikte orders die zij kreeg van hogerhand ook aan haar kinderen door. Het duurde nogal even voor ik vertrouwen kreeg in woorden die de hare overstegen.
Er is een dagboek waarin ik zo klein en kriebelig schrijf, dat je haast niet kunt zien of ik er nog wel ben. Waar was die wilde stroom toen, waaruit je verrukkelijke zinnen tapt?
Maar ik ben een Waterman (in februari word ik vijfenzestig). En die vinden vaak een eigen weg in dit tijdperk van Aquarius, hoewel dat nog maar amper is begonnen.
Ik ging naar de schrijversvakschool. Mijn leermeester was Thomas Verbogt. Ik genoot van zijn inzichten, maar het meest van zijn bereik. Van wie hij is.
‘Zeg wat je te zeggen hebt, Annet, gewoon in je eigen woorden. Vertel maar wie je bent.’

Toen mijn vader ouder werd, maakte hij ‘ s avonds na het eten altijd een wandelingetje met God, die mildheid was geworden. Ze spraken samen vrijelijk.
De woorden uit mijn vaders ‘land van ooit’ waren hun grip verloren.

Degene die we interviewen inspireert mijn column. Die borrelt in me na.
De eerste versie schrijf ik met de hand. Dan pas op mijn Apple.
Ik kan er bijna niet mee stoppen.
Dan spreek ik tot mezelf, zoals mijn moeder deed: ‘Nu is het klaar.’
Maar de volgende maand, dan mag ik weer.

Annet

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Over Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s